Herinneringsfotografie...


Wat fijn dat je de moeite wilt nemen om mijn verhaal te gaan lezen...

Na 18 jaar in de zorg te hebben gewerkt heb ik in juni dit jaar besloten om het roer om te gooien, en mijn hart te gaan volgen…

Ik ga alleen nog maar doen wat ik leuk vind en dat is fotograferen.

Naast mijn werk in de zorg fotografeerde ik al geruime tijd.

Ik heb een paar bijzondere herinneringen mogen vast leggen, waar ik nog steeds met heel veel dankbaarheid en warmte op terug kijk…

Ik kreeg zomaar het vertrouwen om deelgenoot te worden van gezinnen waarvan de vaders ernstig ziek waren.

Ik volgde ze met mijn camera in hun laatste levensfase.

Drie vaders moesten veel te jong hun gezin achterlaten.

Wat dit met mij heeft gedaan, is bijna niet te omschrijven.

Vanaf dat moment wist ik wat ik wilde. Ik wilde graag mijn passie voor fotografie delen met mijn passie voor de zorg …

In mijn hoofd kreeg het al steeds meer vorm, zorg op maat fotografie, herinneringsfotografie?

Vlak nadat ik de keuze had gemaakt te stoppen met werken, overleed mijn eigen moeder.

Toen begon ik nog meer te beseffen, dat elke herinnering die je nog hebt, opeens zo veel meer waarde en betekenis krijgt...

In de tussen tijd was ik zelf bezig met rouwen maar een rouwproces hoeft niet alleen maar te gaan om een persoon die je mist, zo kwam ik in aanraking met een jonge vrouw die binnen een afzienbare tijd afscheid moet gaan nemen van haar fysieke lichaam, en haar rolstoel nog niet kon accepteren... Of werd ik gebeld met de vraag of ik open stond om keer langs te komen bij een boeren bedrijf die hun stal deuren moest gaan sluiten. Ook dat is afscheid nemen, een rouw proces...

En hoe moeilijk is het om afscheid te moeten nemen van je vader of moeder die er nog wel is, maar jou niet meer herkent...

Iedereen maakt zijn eigen levensboek. In dit boek is vaak veel ruimte voor mooie herinneringen, maar er mag ook ruimte zijn voor moeilijke en emotionele momenten in je leven. Van uit mijn ervaring in de zorg weet ik dat beeldende herinneringen je op weg kunnen helpen in je rouw proces, een acceptatie, of om iets een plekje te geven...

Als ik je volg met mijn camera kom ik niet alleen als fotograaf maar vooral als mensen mens, jij bepaald het tempo en ik beweeg met je mee. Als ik jou kan helpen om je levensboek completer te maken, ongeacht in welke levensfase je je bevindt, zou ik graag met je mee willen denken hoe we jouw levensboek, of die van je familielid, bewoner of cliënt nog meer vorm kunnen gaan geven…

Je kunt denken aan een individuele wens of vraag, maar ook fotograferen in groepsverband is mogelijk…

Maak herinneringen nu het nog kan...

Samen herinneringen maken moeten we niet vergeten...

Lieve Groet Erika 

8 juni 2018


Een herinnering aan oma... 

Daar zit je dan aan oma's voeten eind... 

Jij kijkt naar oma en ik kijk naar jou... 

Samen halen we mooie herinneringen op... 

Foto's zijn er niet veel... 

Jou laatste foto samen met oma gemaakt op je verjaardag afgelopen mei, gaven we aan haar mee... 

Oma wilde net als je moeder niet graag op de foto... 

Nou... ik ook niet altijd meer hoor,voegde jij er aan toe... 

Oma werd zelfs een beetje "boos" als ook maar iemand probeerde haar te fotograferen. 

Fotografie & laatste levensfase fotografie, daar zou ik me van af 1 juni op gaan richten...

Maar opeens was oma's laatste levensfase voor bij...

Waarom had ik nou juist van mijn eigen moeder zo weinig foto's ? 

Ik ben toch immers iemand die alles wil vast leggen ? 

Van blije, mooie maar ook intens verdrietige momenten... 

Oh ja...oma hield niet van poespas, en ik deed haar er geen plezier mee...

Die gedachten geven me wel rust... 

Maar gelukkig heb ik een heel groot hart, waarin ik alle fijne herinneringen bewaar... 

Tijdens de periode dat mijn moeder nog kraamverzorgster was, liet ze zich wel fotograferen, 

omdat ze wist hoe intens mooi en bijzonder de geboorte van je kind kan zijn... 

Passie voor je werk, heet dat toch ... 

Iets wat ik mee wil nemen in mijn verdere leven... 

Ze had ook de ervaring in haar werk, dat de roze wolk niet altijd van vanzelfsprekend was... 

Misschien was ze daarom wel extra bezorgd toen je ziek geboren werd... 

En misschien was dat wel de reden dat ik werd geboren als baby zonder naam. Maar inmiddels heb ik wel een naam... 

Mensen mens... Liefs mama Erikai